Le sacre du printemps

spring

Opoffering van de lente. Dit is de titel van een wereldberoemde en historisch dansvoorstelling uitgevoerd door Sergej Diaghilev’s Ballet Russes. De muziek voor deze balletvoorstelling werd gecomponeerd door Igor Stravinsky, ook niet de minste componist onder de meest beroemde componisten. De première van dit stuk in 1913 was een nieuw geluid. Alle tradities en etiketten binnen het theater, binnen het ballet en binnen de balletmuziek werden overboord gegooid en dit leidde tot rellen onder het publiek. Het was het begin van een nieuwe tijd en choreografen van nu zien het als een eer om een eigen versie te mogen maken van dit wereldberoemde stuk. Het is ook mijn droom. Door dit uit te spreken is het begin van een nieuwe tijd voor mij. Het heeft mij namelijk zes jaar gekost om weer te durven dromen.

 

In de lente van mijn leven werd ik zo ziek dat ik niet meer zelfstandig kon wonen. In de lente van mijn leven kwam ik er achter dat ik nooit meer beter word, waardoor mijn totale toekomstbeeld veranderde. Ik verloor mijn levenslust, de twinkel in mijn ogen, mijn zelfvertrouwen, mijn stem. De mensen die mij kennen weten dat ik veel kan kletsen, maar diegene die mij echt kennen weten dat ik spreek door middel van dans. Ik ben als danser in de wieg gelegd en ik heb hier mijn beroep van kunnen maken. Ik geloof dat dans een belangrijk onderdeel is van de culturele, sociale en maatschappelijke vorming waarbij het als universele taal veel fysieke, sociale en cognitieve voordelen kent. Toch is er een grote doelgroep- diegenen met een beperking van welke aard ook- die structureel geen aansluiting vindt bij het reguliere dansaanbod.

 

De aanleiding van dit schrijven is het rapport van de alliantie VN-verdrag Handicap dat op drie december gepresenteerd is aan het VN-mensenrechtencomité. Uit dit rapport blijkt dat door de decentralisatie van de overheid de positie van mensen met een handicap, een beperking of een chronische ziekte schrikbarend achteruit is gegaan. Terwijl de overheid met het tekenen van dit verdrag zich juist verplicht heeft ervoor te zorgen dat deze groep mensen net als ieder ander een plek heeft in de samenleving.

 

Misschien lees je dit en voel je je niet aangesproken omdat jij niet tot deze doelgroep behoord? Maar dat is het hem juist, dit gaat iedereen iets aan. Recent onderzoek wijst uit dat één op de vier kinderen een chronische ziekte heeft (Verwey-Jonker Instituut, 2019). Dit zijn 1,3 miljoen kinderen. Een veel groter aantal dan altijd aangenomen werd. Dit onderzoek toont ook aan dat zij hun leven een lager cijfer geven dan leeftijdsgenoten zonder chronische ziekte, omdat zij bijvoorbeeld geen aansluiting vinden bij sport of kunst, minder vriendjes of vriendinnetjes hebben of gepest worden. Dit breekt mijn hart. Vooral als je na gaat dat er ongeveer 300.000 kinderen zijn die een vorm van speciaal onderwijs volgen (Monsma, 2018). Wat aantoont dat de rest van deze doelgroep verspreid is over regulier primair en voortgezet onderwijs. Het kan je buurmeisje zijn, of het jongetje dat bij je kinderen in de klas zit, of neefjes of nichtjes. Dit laat zien dat integratie en inclusie van kinderen met een chronische ziekte, aandoening, handicap of beperking iedereen iets aangaat.

 

Naast dat dans mijn passie en beroep is heeft het mij de afgelopen zes jaar ook de handvatten gegeven om weer mijn zelfvertrouwen, mijn creativiteit en mijn dromen terug te krijgen. Met Stichting Dans+ zet ik mij nu in voor een inclusieve en diverse danswereld door dans toegankelijk te maken voor iedereen, ongeacht fysieke, mentale of cognitieve gesteldheid. Dit doe ik in mijn dansrolstoel, want dans is en blijft mijn manier om een bijdrage te leveren aan deze samenleving.

 

Velen van ons zijn zich er van bewust dat we ons in moeten spannen om voor onze kinderen een wereld achter te laten waarop geleefd kan worden. Maar kinderen zijn (ook) onze toekomst, kinderen zijn de basis van onze samenleving. Deze kinderen horen in de bloei van hun leven te zijn, laten we dit niet opofferen omdat we ons niet aangesproken voelen of allemaal een andere kant op kijken. Dus welk geluid laat jij horen?

 

Stichting Dans+ helpt je graag bij het vinden, ontwikkelen en ondersteunen van jouw (dans) stem.

 

Geschreven door Isis Geurts

Deel via: